Messi, Mario en Beau
JST,
De buurman van mijn opa had een neef en die neef was weer getrouwd met de dochter van de warme bakker uit een klein dorp ten oosten van Hardenberg en die zei altijd al; “Een goede minnaar is te herkennen aan zijn goed verzorgde vingernagelsâ€.
Zoals je dus een goeie minnaar herkent aan zijn zorgvuldig gemanicuurde handen, maar vooral nagels, zo herken je een echte reiziger aan zijn baard. Die baard mag drie dagen oud zijn, anderhalve week, 2 weken, 17 dagen of nog langer, dat maakt niet uit. Maar een reiziger zonder baard is als een Ajax – Feyenoord zonder minstens vier doelpunten voor de thuisploeg, als een poes zonder haar of als Frits Barend zonder nep-scoop. Eerlijk waar, vertel Frits dat je op het moment in Argentinie bent en Frits weet je te melden dat de dochter van Maradona volgende week ongesteld gaat worden. Maar goed, ik dwaal af.
Mijn vraag aangaande de reizigersbaard is de volgende;
Waar blijft die baard van jou?
Ik zag op de foto’s dat je gelukkig al wel een andere zonnebril had aangeschaft, nu nog een baard en deze Mart Visser gaat weer met een gerust gevoel slapen.
Super Mario, show me the hardware…
Enkele maanden geleden wilde ik een stukje schrijven over Mario Balotelli, de zwarte parel van Internazionale uit Milaan. Mario is geboren in Ghana, geadopteerd, arrogant, verwend, onhandelbaar en erg talentvol. Alle ingrediënten leken aanwezig voor een smeuïg stukje over het grootste Italiaanse talent sinds Roberto Baggio. Inderdaad, Fransesco Totti is al vergeten.
Maar helaas, Mario heeft zich afgelopen dinsdag weer eens misdragen tijdens de wedstrijd tegen Barcelona. Hij kreeg het aan de stok met eigen supporters, trok na afloop zijn shirt uit en gooide het heilige Inter shirt theatraal op de grond. In de catacomben werd hij daarop door ploeggenoot Marco Matterazzi bijna vermoord en toen Mario naar huis wilde gaan in zijn te dure bolide werd hij omsingeld door Inter aanhangers waarop de hulp van politie en voorzitter Moratti nodig was om Mario veilig te kunnen laten vertrekken. Sindsdien hebben alle stukjes schrijvers in Italië het over Mario en aangezien jij vloeiend Italiaans spreekt en leest is mijn mening over Mario mosterd na de maaltijd.
Wesley Sneijder speelde trouwens beter dan Lionel Messi tijdens die wedstrijd en omdat jij op moment van schrijven en publiceren je ergens in een Indianenreservaat in het land van Messi bevindt, wil ik het over deze begenadigde dribbeldwerg hebben.
In Europa is deze kleine grote voetballer sinds drie weken heiliger dan de Paus verklaard. Toegegeven, heiliger dan de Paus zijn is op dit moment niet de meest ingewikkelde opgave, maar toch.
Messi dit, Messi dat klinkt het aan deze kant van de grote plas in elk zich zelf respecterend tv-programma.
Een punthoofd krijg ik er nog net niet van, maar veel langer moet het ook niet gaan duren.
Alle respect voor Leo Messi hoor, maar ik wil hem eerst wel eens het Argentijns elftal naar goed zien schieten op het komende WK.
Ik denk wel dat het WK gestolen gaat worden door een kleine voetballer deze keer.
Klein in de zin van; geringe lengte.
Ga maar na; Ribery, Messi, Sneijder en van Velzen, allemaal zijn ze niet groter dan drie kilo gehakt, mits netjes opgestapeld. En allemaal maken ze evenveel kans op een glansrol in het zuiden van Afrika.
Mijmerend
Kijkend naar een slalom van Messi op tv, die me doet denken aan Alberto Tomba in z’n beste dagen voel ik me oud. Messi is slechts 22 jaren jong en al zo goed. Ik besef me heel goed dat een carrière als topvoetballer er niet meer in zit en dat is toch wat de meeste jongetjes willen. Mijn beste dagen liggen reeds achter me. Helaas heb ik die dagen laten passeren als waren het de houterige benen van Henk Fräser die Dennis Bergkamp een doodschop probeert te verkopen.
Toen ik onlangs de volle tram (lijn 2) in stapte en er een jongeman ging staan om me op die manier vriendelijk zijn plaats aan te bieden begon ik me pas echt zorgen te maken. De tijd van een plakje worst bij de slager ligt al te ver achter me, maar dat er nu al wordt opgestaan in de tram is toch wel het andere uiterste. Ik kreeg een paniekaanval van die gedachte.
Die tram rit duurde in totaal 12 minuten. Elke minuut werd ik warmer en begon zelfs lichtjes te zweten. Ik voelde me langzaam dichter bij de hel komen.
Ik voelde me als Beau van Erven Dorens die weer een mislukt tv-programma op zijn naam schrijft.
Beau is trouwens de Clarence Seedorf van de tv. Bijna iedereen is overtuigd van zijn kwaliteiten maar het echt maken is niet voor hem weggelegd. Misschien moeten we Beau transfereren naar een ander land waar ze zijn talenten wel op waarde schatten.
Ik probeerde in de tram aan andere dingen te denken. Dat lukte.
Ik besloot om naar de mensen om me heen te kijken. En het volgende viel me op;
Het straatbeeld verloederd. En dan heb ik het niet over de gebouwen die slecht onderhoud worden, ik heb het niet over kauwgum op de stoep of hangjongeren op de hoek van de straat. Nee, ik heb het over kleding. Steeds vaker zie ik mensen de straat op gaan met joggingbroeken aan. Jongens, meisjes, mannen of vrouwen het ziet er niet uit. Die dingen heten niet voor niks joggingbroeken denk ik dan. Als je ze aan doet tijdens het joggen kan ik het nog begrijpen maar nee hoor, het is mode dus huppakee, lekker in je joggingbroek rondlopen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zelfde met mensen die een huispak hebben. Je kent ze wel, van die mensen die het hebben over "met hun huispak lekker op de bank liggen, Wie is de mol op tv, en ondertussen heerlijk je cavia aaien". Het vervelende is echter dat ze hun huispakken tegenwoordig ook aanhebben als ze naar de supermarkt gaan. Pijn aan mijn ogen. Dat is wat ik er van krijg.
Sportschoenen, hetzelfde laken en pak. Die hoor je aan te hebben tijdens het sporten, niet tijdens de crematie van Sugar Lee Hooper….
Je merkt het al weer aan mijn toon. Ik begin me op te winden.
Ik weet het, dit zojuist geschreven stukje heeft een hoog van de hak op de tak gehalte. Een mooi moment om er een einde aan te breien lijkt me. Voordat er nog een lijn te ontdekken valt, om over een moraal helemaal maar te zwijgen.
Groeten,
R.
